zondag 1 juni 2014

Integratie van de adoptiehond in het gezin



Veel adoptiehonden worden binnen de week terug naar het asiel gebracht.
Hoe komt dat? Honden worden toch geadopteerd door mensen die honden op een bijzondere manier liefhebben? Wil men een verstotene een gouden mandje geven? Wellicht is het antwoord op deze vragen "ja". Maar waarom belanden dan zo veel honden andermaal in het asiel?

Ik denk dat we eens moeten nagaan wat 'liefhebben' echt betekent.
Liefde is het uiten van genegenheid ten dienste van de ander zonder er iets voor terug te willen...
Liefde is een behoefte van de andere invullen, zoeken naar het beste voor de andere...
Liefde is onvoorwaardelijk..., het is ruimte en veiligheid schenken zodat de andere zichzelf kan zijn...
Liefde kan gericht zijn op het stellen van een goede daad... iemand helpen waarmee men zich emotioneel betrokken voelt...
Maar start men vaak niet vanuit het eigen perspectief? Start men niet vanuit de eigen verwachtingen? En wat heeft dat dan nog met liefde te maken?

Om een hond lief te kunnen hebben, dient men zich open te stellen voor zijn perspectief.
Hoe is het voor een hond om in een nieuwe omgeving terecht te komen?
Hoe is het voor een hond om door vreemde mensen binnen zijn persoonlijke ruimte benaderd en aangeraakt te worden?
Heeft een hond die maanden in een asiel verbleef nog perceptie van een comfortzone, van de zone waar hij wel en niet zijn behoeften kan en mag doen?
Zijn we bereid vanuit zijn perspectief te vertrekken?
Als het antwoord 'ja' is dan ben ik zeker dat er nog heel weinig honden (terug) naar het asiel zullen worden gebracht.

Mijn definitie:
Hondenliefde is begrip tonen voor het natuurlijk gedrag van de hond en de omstandigheden creëren die nodig zijn om een hond 'hond ' te laten zijn.



Niet kunnen alleen zijn
Een van de meest voorkomende redenen dat honden (terug) naar het asiel worden gebracht is het niet kunnen alleen blijven. Een hond die stress heeft tijdens het alleen zijn zal blaffen, vernielen, onzindelijk zijn en constant in de nabijheid van de mensen willen zijn. Niet om ze te domineren maar om controle te hebben over de intenties van de persoon - blijft hij/zij bij me of zal hij/zij weggaan?
Waarom heeft de hond de behoefte om de gezinsleden te controleren op hun blijven of weggaan?
Honden hebben tijd nodig om een nieuwe ruimte, hun nieuwe thuis als een comfortzone te leren beschouwen. Ik denk dat we dat allemaal begrijpen. Maar het feit is dat we de hond de kans niet geven om zijn nieuw huis als een comfortzone te 'leren' beschouwen. Mensen sluiten de honden in hun armen, geven de hond constant aandacht en laten hem de ganse dag achter zich aanlopen. De gezinsleden worden heel snel (reeds na enkele uren) de veiligheidsankers van de hond. De hond heeft deze ankers nodig om zich comfortabel en veilig te kunnen voelen. Zodra de gezinsleden weggaan, gaat de hond in paniek en dit met alle gevolgen van dien... hij wordt terug naar het asiel gebracht.

Hoe zou men het beter kunnen aanpakken?
Nog voor u de hond in het asiel gaat ophalen kunt u voor hem een veilige ruimte voorzien. Dit kunt u doen door een bepaalde zone in huis af te scheiden van de rest van de woning. Plaats daar een mand, een kauwspeeltje en zijn drink en eetbak.
Als u met de hond thuiskomt, zorgt u ervoor dat u hem eerst goed uitlaat en brengt u hem vervolgens naar de veilige ruimte. Verder dient u er gewoon voor hem te 'zijn'. Dit betekent dat men de hond met rust laat. Hij heeft nu nog geen 'liefde' nodig. Hij heeft nood aan ruimte, rust en veiligheid. Onmiddellijk verlaat u af en toe de ruimte en laat u de hond even alleen - zichzelf zijn. De hond kan u zien maar kan niet altijd overal met u meelopen. U kunt de keuken met de woonkamer afscheiden door middel van een kinderhekje.
Het doel is dat de hond de ruimte als zijn veilige ruimte gaat beschouwen en tot rust komt.
Eerste missie geslaagd! De hond kan alleen blijven.

Agressie
Een andere heel veel voorkomende reden waarom een hond (weer) naar het asiel wordt gebracht is omdat hij agressief zou zijn.
Het is nochtans overduidelijk dat honden er alles aan doen om conflicten te vermijden. Maar willen mensen dat ook?
De drie meest voorkomende contexten waarin een hond bijt zijn wanneer hij ongewenst wordt aangeraakt, als hij fysiek wordt gestraft en omdat men iets van hem wegneemt dat hij eerst verworven had.
Het gaat hem dus duidelijk over het niet respecteren van de persoonlijke ruimte van de hond. Sommigen zullen nu roepen dat een hond 'moet' tolereren dat hij door zijn 'baas' wordt aangeraakt, dat een hond moet gestraft worden als hij iets doet wat niet mag en dat men als baas de persoonlijke zones van de hond en dus ook zijn eten moet claimen. Ik kan hier maar een ding op zeggen: dergelijk gedrag zie ik vooral bij op zichzelf gerichte mensen maar niet bij honden.
Hoe voorkomt men agressief gedrag bij de geadopteerde hond?

Tijdens het aanraken
Let op de lichaamssignalen van de hond die aantonen dat hij spanning ervaart als hij wordt benaderd. Spanningssignalen zijn een reactie van het lichaam om met stress om te kunnen gaan. Door het vertonen van spanningssignalen kan de hond zichzelf en de ander ontspannen.
De belangrijkste spanningssignalen zijn: neuslik, muillik, de voorpoot heffen, geeuwen en wegkijken.
Er is niets mis met spanningssignalen! Herken ze. Het is belangrijk dat de spanning weggaat. U hoeft dan niets te doen. Indien de hond, wanneer u hem aanraakt, spanningssignalen blijft vertonen, kunt u beter afstand nemen. De hond zal ontspannen, vertrouwen opbouwen en in de toekomst zal zijn persoonlijke ruimte kleiner worden en zult u hem meer en intenser kunnen aanraken.

Gebruik uw verstand in plaats van uw kracht
- Voorkom dat honden fouten maken dan hoeft u hem niets af te leren.
- Leg de bal in uw kamp. Neem zelf de verantwoordelijkheid voor ongewenst gedrag van de hond.
- Creëer omstandigheden waarin uw hond maximaal mogelijkheden heeft om juist gedrag te vertonen.
- Gedraag u zoals u wilt dat uw hond zich gedraagt - vermijd conflicten, blijf kalm en evenwichtig.
Fysieke straf is gevaarlijk en kan het leven van de hond in gevaar brengen...

Gekregen is gekregen
Nog nooit heb ik kunnen waarnemen dat een van mijn hond iets van een andere hond probeerde weg te nemen. Bij honden bestaat de ethische code: "gekregen is gekregen".
Waarom willen mensen altijd dat eten, het kauwbot en het speeltje van de hond wegnemen? Juist, specialisten hebben gezegd dat dit moet kunnen... anders is de hond de baas en niet u...
Honden zijn bij mensen komen samenleven om samen te werken en niet om conflicten aan te gaan. Baas zijn of niet is daarbij van geen enkel belang.
U kunt voorkomen dat uw hond (terug) naar het asiel moet door wat hij verworven heeft te respecteren.
Geef hem eten in zijn veilige ruimte en houd afstand. Indien de hond een kauwbot heeft laat hem dan met rust.
Simpel, niet?

Tot slot
Men kan honden geen verantwoordelijkheid geven. De bal ligt in het kamp van de mens, in het kamp van de hondenliefhebber.
Waarom zouden impulsaankopen van honden moeten ontraden worden en de impulsadoptie niet? Zouden de echte hondenliefhebbers, de asielverantwoordelijken hier geen voorbeeld kunnen stellen? Zouden we kandidaten enkele dagen bedenktijd kunnen opleggen? Zouden we mensen kunnen informeren wat het inhoudt om een hond te adopteren?
In ieder geval, indien u overweegt een hond te adopteren doe dit dan vanuit het perspectief van de hond en laat uw perspectief dat van hondenliefde zijn.
Toon respect voor man's best friend!

26 opmerkingen:

  1. Helemaal mee eens. Heb zelf een hond uit een asiel in Spanje geadopteerd die verlatingsangst had. Hij heeft 5 jaar daar gezeten. Ik heb vakantie op genomen toen hij kwam om met hem te trainen. Ja er is wel wat schade ontstaan door mijn onkunde in de 1e nacht. Maar hij kon na 4 weken toch de tijd dat ik moest werken 5 uur + 1 uur reistijd thuis blijven zonder schade aan te richten. Een schat van een hond, zo trouw als een hond.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een week is veel te kort om te kunnen beoordelen of het gaat lukken met de hond of niet. Bij sommige asiels krijg je een week bedenktijd. Daardoor word je dan min of meer gedwongen een beslissing te nemen. Mijn eerste hond kwam uit een asiel waar ik 3 weken bedenktijd kreeg. Aan het einde van de eerste week was ik wanhopig. Kreeg goede tips van de mensen in het asiel. Na 3 weken wou ik hem nietmeer missen.
    De hond die ik nu heb is met een vliegtuig uit Roemenië gekomen. Die heeft twee maanden angstigin z'n mand gelegen. Omdat ik hem als 'opvang' hond had, kon ik deze periode wel doorstaan. Als ik hem meteen had geadopteerd zou ik hem misschien ook uit wanhoop teruggebracht hebben. Na 3 maanden wou ik hem niet meer missen.
    Geef de mensen een langere bedenktijd en help ze door hun wanhoopsfase heen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Onze asielhond heeft zelfs enkele maanden nodig gehad om tot rust te komen, en zelfs nu nog (na twee jaar) krijg ik reacties dat hij wederom kalmer word dan voorgaande keren. En nu is hij het beste maatje van ons gezin, en hij houd zijn roedel ten alle tijden heel goed in de gaten en laat zonder boe of bah extra leden toe...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank u. Ik ga het toepassen op de adoptiehond die wij op het oog hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Geldt toch voor elke hond, of ze nu als pup bij je komen of uit een asiel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal mee eens. We hoeven geen onderscheid te maken.

      Verwijderen
    2. Cocker spaniel van 4jaar geadopteerd.
      Ben meermaals gebeten...
      Nu is hij 9 jaar.Zelfs zijn LAATSTE thuis (asiel) is gesloten ��wegens dubieuze praktijken.
      Ik mag ondertussen *bijna alles doen met dat ventje...

      Maar ben bijna zeker dat mijn Rode ridder euthanasie te wachten stond..zonder tussenkomst...
      GEDULD
      GEWILD
      GELIEFD

      Is mijn antwoord.

      Verwijderen
  6. Ik ben het in bijna alles eens. Alleen die code van honden om niets van elkaar af te pakken, die zie ik hier in huis niet terug.:-) Onze honden pakken regelmatig botjes van elkaar af. Dit verloopt zonder grote ruzie.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor de opmerking:
      Afnemen, daarmee bedoel ik, het toch doen wanneer de ander duidelijk aangeeft het niet te willen. Bijvoorbeeld: verstarren, grommen, tanden laten zien. Op dat ogenblik zullen honden meestal conflict vermijdend reageren door afstand te nemen. De situaties waarin we wel zien dat honden agressie vertonen, is wanneer de dreigsignalen van de ander niet gerespecteerd worden.
      Zoals jij het omschrijft, 'het verloopt zonder grote ruzie', is er wellicht sprake van een geritualiseerd conflict.
      Woorden kunnen soms stollen en daardoor te hard en stellig worden...

      Verwijderen
  7. Hier in huis zie ik duidelijk dat onze geadopteerde asielhond de grenzen van de hond die we als pup hebben gekocht niet respecteert. Zij pakt gerust het botje van de ander af, ook al toont de andere hond dreigsignalen etc. Het is dan ook wel eens gebeurd dat beide honden even 'bekvechten'. Dit onderbreken wij meteen en halen de kemphanen dan even uit elkaar tot zij genoeg gekalmeerd zijn. Nu geven we alleen botjes als we allebei kunnen opletten en er kan hier dus ook geen speelgoed rondslingeren helaas. Alles gaat gecontroleerd om de kans op conflicten zo veel mogelijk te verkleinen. Maar terugbrengen naar het asiel is geen seconde over nagedacht. We doen ons best om het voor alle honden zo fijn mogelijk te maken.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. mooi zeer mooie tekst. asiel honden worden maar al te vaak geadopteerd zonder begeleiding van het asiel zelf !!!!! of gewoon van het buitenland. ik heb er 1 uit asiel in oostende nu al 3 njaar geleden zeer goed uitleg gekregen van koen van dale gedrags spesialist van het asiel oostende .....en puppy cursus 4 zaterdagen na elkaar ik heb een evenwichtige hond in huis . maaaaaaaaaar dan heb ik 2 honden vanuit roemenie geadopteerd !!!!!! 1 is ok en de andere is totaal niks ok aan een deense dog mix. natuurlijk heb ik al mijn 3 honden uit liefde geadopteerd. ze zijn van straat denk ik dan .nooit nooit zou ik 1 van hen willen missen . maar met 1 van hen heb ik zeeeeeeeer veel werk aan om hem zijn angst en ook agressie eruit te krijgen dagelijks training..... alsnog doordat ik een roedel heb van 3 zijn ze nooit bang om alleen te zijn thuis als ik weg moet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vermoed dat angst of agressie 'eruit halen' niet zal lukken. je kunt er enkel leren mee omgaan. De paradox is, wanneer men stopt met 'het er te proberen uithalen' dat het dan meestal vanzelf gebeurt.

      Verwijderen
  9. Prachtig gezegd, Geert. Zo ervaar ik het ook bij mijn Griekse adoptiehond met (angst) agressie. Leren omgaan met haar, haar angsten, haar gedrag, haar behoeftes...en we zijn er <3

    BeantwoordenVerwijderen
  10. De Clerck Patricia24 augustus 2017 om 06:57

    Ik heb al verschillende honden geadopteerd mijn grootste was een akita met nog iets een zineke heb met hem geen probleem gehad hij is dement geworden tot het echt niet meer ging en ben tot het uiterste gegaan ik heb hem kunnen en mogen houden tot zijn 16,5 jaar. mijn Luna gaat ook naar de leeftijd van 15 en 16 jaar ook geadopteerd en geen moeilijkheden gehad. Dan mijne Filou dat was een andere affaire hij liep weg want hij was dat gewend het heeft een jaar geduurd met snoepjes aan de deur dat hij kwam als ik riep en hem gecastreerd nu is het een geweldige hond met wat verlatingsangst. Dan mijne Bugas heb ik geadopteerd uit Portugal als we hem aaide of wilden opnemen beplaste hij zich hij is nu iets dan een jaar bij ons en nu begint hij zich goed te voelen hij legt zich nu al op zijn rug om hem te aaien maar toch beplast hij zich nog. Ik heb dit allemaal verteld dat een hond tijd nodig heeft om te wennen aan zijn nieuwe thuis, zijn bagage die hij mee heeft wat te kunnen achter hem te laten, het gezin moet ook wennen aan de hond en er moet liefde en respect zijn voor de hond de hond heeft het zo terug. Ik heb geen opleiding gehad voor om te gaan met dieren maar mijn liefde voor hen doet de rest. Al is dat mijn grootste droom met dieren helpen

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Onze podenco die we eind 2013 hebben geadopteerd heeft nog steeds angst voor ' buiten'. Binnen voelt hij zich veilig. Hij wil heel kort buiten zijn en het liefst als ik en mijn man er allebei bij zijn. Het gevolg is wel dat hij geregeld zijn behoeftes ook binnen doet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat fijn dat jullie podenco zich gesteund voelt door jullie aanwezigheid. Ik merk ook compassie op voor jullie hond - jullie begrijpen dat hij angstig is en daardoor soms zijn behoeften in huis doet. Hoe vervelend dit ook is, het is wel mooi om zo veel begrip voor je hond te hebben.

      Verwijderen
  12. Mijn 3 asielhonden hebben van mij telkens 1 volledig jaar gekregen om tot rust te komen, hun plekje in de roedel te vinden en gelukkig te worden. De achtergrond van deze dieren is vaak heel vaag, wat hebben ze meegemaakt, met wie, blijft toch lange tijd giswerk. Ik ben alpha, mijn moeder is beta, de rest volgt en met duidelijke signalen. Eén probleem heb ik mijn laatste adoptie nog niet afgeleerd : alles wat gras maait aanvallen. Redelijk gevaarlijke bezigheid, waardoor ik een donker vermoeden heb dat hij in zijn verleden met grasmaaiers gepest is geweest. Na anderhalf jaar is dat nog het enige en zal waarschijnlijk altijd een moeilijk puntje blijven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het allerbelangrijkste is de emoties van de hond ruimte te geven zodat opwinding, angst, frustratie kunnen transformeren tot rust en vertrouwen.

      Verwijderen
  13. U heb een adopie dobberman uit het asiel van Oostende een super lieve hond die (hoe men vertelde NIET met kinderen kon zijn en niet met André honden kon zijn ...nou ik heb 8 klienkids er is geen lieverd en behoetsamere hond als mijn dobby en hondjes ??? Laat maar komen hoor ze huilt zelfs dagen als mijn kinderen weg zijn met de kids..heb wel weken met mijne dobby bezeg geweest om haar zover het krijgen maar met wat liefde ...geduld en r especkt voor elkaar kan er Heel veel herijkt worden

    BeantwoordenVerwijderen
  14. U heb een adopie dobberman uit het asiel van Oostende een super lieve hond die (hoe men vertelde NIET met kinderen kon zijn en niet met André honden kon zijn ...nou ik heb 8 klienkids er is geen lieverd en behoetsamere hond als mijn dobby en hondjes ??? Laat maar komen hoor ze huilt zelfs dagen als mijn kinderen weg zijn met de kids..heb wel weken met mijne dobby bezeg geweest om haar zover het krijgen maar met wat liefde ...geduld en r especkt voor elkaar kan er Heel veel herijkt worden

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Goedemiddag,

    Wij willen ook binnenkort een hondje adopteren ( zit nu in een gast gezin) nu is mijn vraag hoe ga ik de 1e nacht(en) met het hondje om zodat hij zich veilig voelt? Het is de bedoeling dat hij in de bench gaat. Moet ik daar bijblijven voor de nacht? deurtje open deurtje dicht? Tevens hebben wij 2 katten hoe kan ik de katten( hondje is gewend aan Katten) het beste aan het hondje laten wennen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Beste,
      Je kunt kijken hoe het voor jouw nieuwe hondje is om zijn eigen plekje te vinden, zodat hij zich comfortabel en veilig kan voelen. Als het de eerste nacht nog niet gaat om alleen te blijven is het goed om telkens hij het moeilijk krijgt naar hem toe te gaan om het gerust te stellen. Pas als hij dan helemaal ontspannen is, kan je terug naar je bed gaan. Telkens op die wijze opnieuw. Hij zal snel beseffen dat hij veilig is bij jou, ook wanneer hij alleen blijft.

      Voor de katjes dien je ervoor te zorgen dat ze voldoende ruimte hebben om afstand te houden. Ze hebben een vluchtweg in de hoogte nodig (krabpaal bijvoorbeeld). Ook aan de katjes laten zien dat je de hond verzorgt en aandacht geeft. Ook omgekeerd, tonen aan de hond dat de katjes ook tot de sociale groep horen. Geen conflicten aangaan, niet met de hond en niet met de katjes.

      Veel succes,
      Geert

      Verwijderen
  16. Bedankt voor je antwoord Geert
    Groet,
    Berdina

    BeantwoordenVerwijderen