Het Zal Je Hond Maar Zijn van 12/10/2011
Het is belangrijk te onthouden dat er steeds een uitgebreid gedragsonderzoek voorafgaat aan een gedragstraining. Iedere hond moet individueel worden onderzocht alvorens men conclusies gaat trekken.
Omgaan met frustratiegedrag
Jack, de Amerikaanse Stafford, ging in het rood van zodra hij de grasmachine zag, wanneer zijn vrouwtje het terras veegde en wanneer hij de leiband werd aangedaan. Wandelen aan de leiband kon Jack al helemaal niet. Daarnaast was Jack niet in staat om te wachten wanneer hij iets wou. Hij begon toen te springen en te blaffen.
Honden die uit frustratie ongewenst gedrag hebben ontwikkeld hadden vaak geen andere keuze. Een hond zoekt steeds een oplossing voor stress. Bij stress zoekt het lichaam een manier om zich aan de acute situatie aan te passen. Wanneer dat niet lukt treedt er frustratie op en dit met alle gevolgen van dien.
Jack kon zich als pup onvoldoende uitleven. Een terriër moet kunnen rennen en spelen. Dat kon Jack veel te weinig. Hij stapelde telkens de energie op voor de momenten dat het gras werd afgereden. Als men met Jack wou gaan wandelen dan was hij zo blij dat hij met zichzelf geen raad meer wist. Hij reageerde zijn euforie af op zijn leiband. Wanneer hij in de leiband ging bijten probeerde zijn baas hem dat te verhinderen en ging in conflict. Er ontstonden een aantal geritualiseerde conflicten. Een manier van doen zeg maar, een gewoonte… en dit zowel bij jack als bij zijn baas.
De oplossing
De oorzaak werd aangepakt. Men ging veel meer spelen met Jack. Daarnaast werd er niet meer ingegaan op ongewenst gedrag. Blaffen, springen en ander chaotisch gedrag werd genegeerd. Telkens wanneer jack rustig werd kreeg hij een beloning in de vorm van een snoepje of ‘spel’.
Jack leerde dat rustig zijn veel meer opbracht dan wild zijn en veranderde zijn strategie en bekwam meer en meer wat hij wou. De stress daalde.
Het aangeleerd frustratiegedrag werd omgebogen naar spel. In plaats van de grasmachine na te jagen leerde hij kiezen om zijn trektouw vast te grijpen.
Het conflict aan de leiband werd aangepakt door de ganse context te wijzigen.
Jack kreeg een tuigje om in plaats van een stropketting. Zijn baas leerde rustig te blijven en ging niet meer met Jack in conflict. Jack leerde stap voor stap weer lopen aan de leiband, net zoals het met een pup wordt gedaan. Lopen aan de leiband moet ‘leuk’ zijn. Jack leerde dat rustig aan de leiband volgen veel plezanter was dan voortdurend in gevecht te gaan met zijn baas.
Besluit:
Zoek de oorzaak van het frustratiegedrag.
Vermijd dat de hond frustratiegedrag kan vertonen door de situatie aan te passen.
Buig het ongewenst gedrag om naar gewenst gedrag en dit in het voordeel van de hond.
Heb empathie voor de hond, blijf rustig en pas je eigen gedrag aan.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Deze teksten zijn onmisbaar voor de kijkers van "Het zal je hond maar zijn", want zoals alle TV-programma's over gedragstraining bij honden komt het ook bij dit programma over dat gedragsverandering vlot tot stand komt en men binnen een paar minuten het gedrag en de beïnvloedende omgevingsfactoren kan identificeren. Deze blogposts geven de hondenliefhebber wat meer achtergrond informatie die niet aan bod kan komen in het TV-programma. Spijtig dat er zo weinig respons op komt (afgaande op het gebrek aan reacties).
BeantwoordenVerwijderenBeste Danny,
BeantwoordenVerwijderenJe hebt gelijk. Maar het proghramma is uniek in zijn bestaan. Je ziet duidelijk dat het niet de trainers zijn die het probleem oplossen maar wel de baasjes zelf en dit met behulp van de adviezen die ze van de gedragstrainers hebben gekregen.In andere hondenprogramma's komen de trainers net over als helden. Bij Het Zal Je Hond Maar Zijn zijn de baasjes de helden.
Bij alle cases zijn de trainers tussen de 4 en de 10 keer ter plaatse geweest om de mensen te begeleiden bij hun training. Vanaf het beginpunt naar de oplossing gingen er minstens 4 tot 8 weken training aan vooraf.
Bedankt in ieder geval voor jouw reactie.
Geert De Bolster
Geert,
BeantwoordenVerwijderenJe hebt gelijk dat het programma afwijkt van de norm, die in soortgelijke programma's gangbaar is : Het gedrag dat de honden vertonen wordt meer gedrags-analytisch bekeken in plaats van dadelijk zijn toevlucht te zoeken tot ethologische concepten als "dominantie", "hiërarchie". Het zijn inderdaad de mensen zelf die aan de slag gaan onder begeleiding van de gedragstrainers. Het is het eerste programma dat ik kan uitkijken zonder mij serieus vragen te stellen bij de analyses van het probleem. Ik denk alleen dat het bij het grote publiek, die uiteraard niet allemaal trainers zijn, overkomt dat het allemaal vrij vlot gaat. Zelf weet ik maar al te goed dat het zo niet marcheert. Ik zal je laatste post "Baasjes zijn de helden...", wat verspreiden over de sociale media. Zo komen de mensen ook terecht bij de andere teksten betreffende de behandelde cases.
Veel succes met het programma en je andere projecten,